Definicja

Wskaźnik sezonowego zapotrzebowania na ciepło E [kWh/m3*rok] określa obliczeniowe zapotrzebowanie na energię końcową (ciepło) do ogrzewania budynku w sezonie grzewczym wyrażone ilością energii przypadającej w ciągu roku na 1 m3 kubatury ogrzewanej części budynku. Innymi słowy po przemnożeniu wsk. E przez kubaturę otrzymamy ilość energii jaką trzeba zużyć na ogrzanie budynku w średnim (standardowym) sezonie grzewczym. Wielkość ta ma charakteryzować budynek i w związku z tym nie uwzględniana jest sprawność systemu grzewczego.

Normalizacja

Zgodnie Rozporządzeniem Ministra) wskaźnik E [kWh/m3*rok] obliczać należy zgodnie PN-B-02025:1998 (czyli wg metody opisanej w Instrukcji ITB nr 330). Norma ta nawiązuje do EN "Residential buildings - Energy requirements for heating - Calculation method" i jest kolejnym krokiem do ujednolicenia naszej normalizacji z europejską

Metodologia obliczeń

Aby poznać wartość wskaźnika E należy obliczyć zużycie energii cieplnej w standardowym sezonie grzewczym a następnie podzielić przez specjalnie liczoną kubaturę ogrzewanej części budynku.

W tym celu konieczne jest stworzenie dla każdego pomieszczenia szczegółowego bilansu strat i zysków ciepła (nie mylić z bilansem mocy grzewczej!).

Straty ciepła

Straty ciepła w budynku wynikają z przenikania ciepła przez przegrody zewnętrzne oraz z podgrzewania napływającego z zewnątrz powietrza wentylacyjnego.

Ilość ciepła straconego przez przegrody zależy od pola powierzchni przegród, właściwości termoizolacyjnych materiałów (współczynniki k) oporów przejmowania i oddawania ciepła oraz różnicy temperatur. Dlatego też na podstawie projektu, obmiarów, dostępnych informacji (przeprowadzonych badań, katalogów producenta itp.) obliczane są niezbędne parametry dla wszystkich przegród tj.: ścian, stropodachu, podłogi na gruncie, a także okien i drzwi zewnętrznych. Przy określaniu wsp. k uwzględniany jest wpływ mostków termicznych. Na wielkość strat ciepła do gruntu ma dodatkowo wpływ zagłębienie przegrody oraz rodzaj gruntu.

Wielkość strat ciepła związanych z podgrzewaniem powietrza wentylacyjnego zależy od różnicy temperatur oraz ilości wymienianego powietrza. Punktem wyjścia jest wielkość niezbędnej normowej wentylacji niezbędnej ze względów zdrowotnych. Jednakże konieczne jest także uwzględnienie rzeczywistej szczelności okien, ich ilości, a także rodzaju i stanu technicznego systemu wentylacji.

Temperatura wewnętrzna ustalana jest dla każdego pomieszczenia indywidualnie, natomiast temperatura zewnętrzna jest średnią wieloletnią dla danego regionu Polski.

Zyski ciepła

Zyski ciepła dzielimy na słoneczne i bytowe. Zyski słoneczne są wynikiem efektu szklarniowego w każdym pomieszczeniu (promieniowanie słoneczne przenikające przez szyby zamienia się wewnątrz na ciepło). Aby je obliczyć dla wszystkich okien ustalana jest orientacja, zacienienie i zdolność przepuszczania promieniowania. Na podstawie lokalizacji obiektu określone są wieloletnie średnie natężenia promieniowania słonecznego.

Zyski bytowe wynikają z istnienia dodatkowych źródeł ciepła związanych z użytkowaniem budynku. Dla każdego pomieszczenia ustalana jest ilość zamieszkałych osób, moc i rodzaj oświetlenia, ilość i rodzaj urządzeń elektrycznych i gazowych.

Bilans zysków i strat

W ostatecznym bilansie uwzględniany jest fakt niewykorzystania części zysków zwłaszcza w okresie wiosennym gdzie nadmiar ciepła usuwany jest często przez otwarte okna. Efektem bilansu jest określenie zużycia ciepła na ogrzewanie budynku w standardowym sezonie grzewczym, co po podzieleniu przez kubaturę ogrzewanej części budynku daje nam szukany wskaźnik E

Index     Front    Oferta     Termomodernizacja     Audyt    Termowizja    Projektowanie    Artykuły

Optymalizacja: 800×600, High Coloraudt energetyczny (audyting energetyczny)Ostatnia modyfikacja: 19-07-2002

EgoTerm: Telefon +48 (12) 686-64-64, e-mail biuro@egoterm.com.pl
Uwagi do serwisu internetowego prosimy wysyłać poprzez e-mail:           biuro@egoterm.com.pl.